In het dagelijkse leven ben ik continu maar bezig met verhalen verzinnen en van elke situatie die ik zie, op straat of op plekken waar ik ben, probeer ik een filmscène te schetsen of een script omheen te schrijven. Thuis gooi ik dan al die ingevingen op tafel en de leukste werk ik uit. Toen ik die avond Marjolein dit verhaal hoorde vertellen, kon ik daarna meteen nog maar aan één ding denken: wat kun je hier een gave horrorfilm van maken! Meestal is zo'n brainwave na een paar dagen wel weer verdwenen, maar ik merkte dat deze na ruim drie weken nog steeds in mijn kop zat en ik kwam er niet meer vanaf. Alsof het voorbestemd was. Dus besloot ik toen eens voorzichtig aan een scenario te beginnen om te kijken of daar iets uit voort zou kunnen bloeien. Tot mijn grote vreugde ontstonden langzaam maar zeker de eerste scènes van BABYSIT en uiteindelijk lag er zelfs een compleet boekwerk. Ongelooflijk hoe je zo'n, op het eerste gezicht, simpel verhaaltje kunt uitwerken tot een doodenge film. Zelf ben ik altijd van het motto hoe-meer-hoe-beter, er moet zoveel mogelijk in een film met aan de lopende band toeters en bellen, veel poespas of bombarie. Ik houd dan ook qua Hollywood-producties erg van actie en/of comedy films boordevol spektakel en zo'n eenvoudig plot als dit was persoonlijk echt nooit bij mij opgekomen. Toen ben ik voorzichtig eens een mailtje gaan rondsturen naar mijn vrienden uit de musicals waarmee ik twee jaar lang intensief had samengewerkt om eens te kijken wie er mee wilde spelen. Daar kwamen gelukkig veel enthousiaste reacties op, zodat de rollen snel verdeeld waren. En ieders personage was hem/haar op het lijf geschreven. Als locatie wilde ik toen heel graag het huis van mijn overbuurvrouw gebruiken. Zij woont alleen en ze vond het "wel spannend" om mee te maken. Dus ook dat was binnen een mum van tijd geregeld. We hoefden praktisch bijna niks te verbouwen, want het interieur was van zichzelf al uitermate geschikt. Verder heb ik ontzettend veel hulp gehad van alle castleden die, behalve het acteren, ook nog zorgden voor hun eigen kleding en requisieten (alleen het noodzakelijke moest nog gekocht worden) zodat het budget uiteindelijk niet hoger uitviel dan ongeveer € 50,- Ondanks een paar flinke tegenslagen ben ik supertrots op wat wij met zijn allen in zo'n korte tijd bereikt hebben en ik hoop dat zowel jong als oud van dit project zullen gruwelen! Twee belangrijke criteria voor het succes van een goede film zijn ten eerste een fantastische cast en ten tweede een ijzersterk verhaal. Ik ben werkelijk dolgelukkig dat ik dit allemaal in overvloed tot mijn beschikking had en wil dan ook met alle liefde Anouk, Fabienne, Yorrin, Stephan, mijn overbuurvrouw en ook Marjolein bedanken voor alles! Het zijn kanjers, zonder hen was dit nooit gelukt! Door ons is oppassen minder leuk geworden, hahaha! Ik kan eerlijk gezegd niet wachten om samen weer met een mooi nieuw concept aan de slag te gaan!
ARJEN ROOSEBOOM # dinsdag 07 oktober 2008 # 15:39 uur © |
